Alpha.

Alpha, 2025 yapımı; dram, bilim kurgu ve korku türlerini aynı potada eriten bir Julia Ducournau filmi. 1980'lerde, Marsilya'yı andıran hayali bir liman şehrinde geçiyor. Merkezde 13 yaşındaki asi Alpha var; annesiyle yaşıyor ve bir ev partisinde koluna yaptırdığı dövme, muhtemelen kirli bir iğne yüzünden başka bir anlama bürünüyor. Kana bulaşan, adı konmamış bir virüs taşıdığı korkusu başlıyor. Bu virüsün tuhaflığı şu: hastaların bedenini mermere dönüştürüyor. Okulda dışlanan Alpha'nın yanına bağımlı amcası Amin dönüyor ve aile içindeki çatlaklar iyice açılıyor.

Kadroda Mélissa Boros, Golshifteh Farahani ve Tahar Rahim var. Rahim'in rolü için 20 kilodan fazla verdiğini not düşelim; bu tür bir dönüşüm, karakterin taşıdığı yükü tahmin etmeyi kolaylaştırıyor. Ducournau'nun dünyası yine beden üzerinden kuruluyor; Raw ve Titane'da olduğu gibi etin, kanın ve dönüşümün rahatsız edici tarafına bakıyor. Gerçi burada mesele yalnızca beden değil, bir çocuğun büyürken kendi tenine yabancılaşması.

Filmin arka planında AIDS salgınının ilk yılları var; ancak yönetmen bunu birebir anlatmıyor, 1980-1990'ların o tedirgin hafızasından besleniyor. Alpha bir AIDS filmi değil. Yine de damgalanma, bilinmeyen bir hastalığın yarattığı panik ve bunun bir genç kızın omuzlarına yıkılması tanıdık geliyor. Huzursuz bir coming-of-age anlatısı ile fantastik beden korkusu iç içe geçiyor; sonunda akılda kalan, o mermerleşen bedenlerden çok, Alpha'nın kendi kabuğuyla verdiği sessiz mücadele.