Anna Karenina (1997), Tolstoy'un romanını bu kez Bernard Rose'un elinden izleyen bir uyarlama. 1880'lerin Moskova ve St. Petersburg'unda geçen hikaye, Sophie Marceau'nun canlandırdığı Anna'nın yaşlı ve saygın kocası Karenin'le sürdürdüğü evlilikten sıkılmasıyla açılıyor. Kardeşini ziyareti sırasında karşılaştığı süvari subayı Kont Vronsky (Sean Bean) ile aralarında önce tereddütlü, sonra tutkulu bir ilişki başlıyor. Alfred Molina'nın Karenin'i, Mia Kirshner'in Kitty'si ve James Fox'un da kadrosunda yer aldığı film, dram ile romantizmi aynı hatta yürütüyor.
Rose'un uyarlamasının dikkat çeken yanı, Anna ile Vronsky'nin hikayesinin yanına Levin ile Kitty'nin paralel örgüsünü de koyması. Romanın bu iki kolunu aynı filmde birleştiren ilk sinema uyarlaması olması, yapımı benzerlerinden ayırıyor. Görsel tarafı ise dönemin kostümlerine ve mekanlarına yaslanan, gösterişli ama soğuk olmayan bir çizgide.
Lavanta kostüm draması diye geçiştirilecek bir iş değil. Rose, tutkunun bedelini romantik bir sisle örtmek yerine, karakterlerin seçimlerini olduğu gibi önümüze koyuyor; gerisini seyirci tamamlıyor.