Astral Boyut

Astral (2018), yönetmen Chris Mul'ün ilk uzun metrajı. Bilim kurgu, korku ve dramı aynı çizgide buluşturan film, metafizik okuyan genç Alex'in etrafında dönüyor. Annesini kaybettikten sonra ruhunu görünmeyen bir boyuta yansıtmanın bilimsel bir yolunu bulan Alex, onunla yeniden bağlantı kurmaya çalışırken bu kez o boyuttan gelen kötü niyetli varlıklarla yüzleşmek zorunda kalıyor. Frank Dillane'in canlandırdığı karakterin peşine takılan gölgeli şeyler, filmin gerilimini belirliyor; Vanessa Grasse, Damson Idris ve Catherine Steadman da kadroda.

Hikaye Londra'daki Royal Holloway Üniversitesi'nde geçiyor, yani laboratuvar koridorlarıyla kampüs hayatı iç içe. Chris Mul'ün senaryosunu kardeşi Michael Mul ile birlikte yazdığını biliyoruz. Los Angeles Times, filmi Flatliners'a ve uyku felci temalı korkulara benzetmiş; bu karşılaştırma bir ölçüde yerinde, çünkü Astral de bilinçle oynama fikrini merkeze alıyor. Ne var ki filmin asıl derdi annelik ve yas üzerinden giden bir dram. Alex'in kaybıyla baş etme çabası, bir noktadan sonra kendi icadına dönüşen bir tuzak haline geliyor.

Açıkçası finaldeki twist, herkesi memnun edecek türden değil; kafa karıştırmayı bilerek seçmişler. Yine de bu belirsizlik filmin dokusuna uyuyor gibi. Sessiz, düşünceli anların arasına sıkışan doğaüstü sahneler, izleyeni bu iki dünya arasında bırakıyor.