Babamın Ordusu

Dad’s Army 2016’da Oliver Parker’ın yönetmenliğinde çekilen, İngiliz komedisinin o bildik sıcaklığını II. Dünya Savaşı’nın son yılına taşıyan bir film. Toby Jones, Bill Nighy ve Tom Courtenay gibi isimler, kurgusal Walmington-on-Sea kasabasının Home Guard taburunda bir araya geliyor. 1944, savaşın gidişatı değişmiş ama kasabanın morali pek yerinde değil. Tabur, Dover’daki askeri üssü devriye gezme göreviyle biraz olsun canlanmayı umuyor. Derken cazibeli gazeteci Rose Winters çıkageliyor ve işler karışıyor. MI5’in tespit ettiği radyo sinyali ise başka bir şey söylüyor: Walmington-on-Sea’den Berlin’e giden bir hat var, yani bir casus.

Catherine Zeta-Jones’un canlandırdığı Rose Winters’ın aslında bir Alman casusu olduğu fikri, filmin mizahını askeri bir gizemle buluşturuyor. Michael Gambon da kadroya eklenince ortaya geniş bir oyuncu topluluğu çıkıyor. Ton yer yer slapstick’e, hatta palyaçoluğa yaklaşıyor; nostaljik bir İngiliz komedisi havası baştan sona hissediliyor. Açıkçası her şeyin bir parodi rahatlığında ilerlediğini söylemek mümkün.

Gerçi bu rahatlık bazı anlarda filmin ayağını yerden kesiyor. Yine de Parker’ın yaklaşımı, savaşın gölgesinde bile küçük kasaba telaşının nasıl kendi başına bir dünya kurduğunu göstermesi bakımından ilginç.