Bal Ülkesi

Bal Ülkesi, 2019 yapımı bir belgesel ama dram tarafı da ağır basıyor. Yönetmenler Tamara Kotevska ile Ljubo Stefanov, Kuzey Makedonya'nın sarp dağlarında, elektriği olmayan terk edilmiş bir köyde kamera kurmuş. Merkezde Hatice Muratova var; yaşlı annesi Nazife ve komşusu Hussein Sam ile birlikte yabani arıcılık yaparak geçiniyor. Hatice'nin yöntemi basit ve tutarlı: balın yarısını arılara bırakıyor. Bu denge, kuşaklar boyunca süren bir alışkanlığın ürünü aslında.

Sonra köye göçebe bir aile yerleşiyor. Onların arılara ve doğaya yaklaşımı Hatice'ninkinden oldukça farklı. Rekabet mi, yoksa başka bir yaşam tarzının kaçınılmaz çarpışması mı, izlerken kendiniz karar veriyorsunuz. Ne var ki çekimlerin üç yıl sürdüğünü öğrenince, o sakin gözlemci tavrın arkasında ne kadar sabır olduğu daha iyi anlaşılıyor. Gerçi film bunu hiç yüzünüze vurmuyor.

Kamera çoğu zaman geri çekiliyor, olayları akışına bırakıyor. Bu mesafe sayesinde insan-doğa ilişkisi ve doğanın tükenişi üzerine düşünmeye yer açılıyor. Hatice'nin arılarla kurduğu o sessiz anlaşma, filmin en çok akılda kalan yanı belki de. Sundance'ten ödüllerle dönen ve iki dalda Oscar'a aday gösterilen yapım, belgesel izlemeyi alışkanlık haline getirmemiş olanlar için de kapıyı aralıyor.