Bean: Bir Felaket Filmi

Bean: Bir Felaket Filmi 1997'de vizyona girdiğinde, Rowan Atkinson'un televizyondan tanıdığımız o sessiz, tuhaf güvenlik görevlisini beyazperdeye taşıyordu. Mel Smith'in yönettiği film, Mr. Bean'i Londra'daki Ulusal Galeri'den Los Angeles'a uzanan bir dizi aksilikle dolu yolculuğa çıkarıyor. Galeri yönetimi ondan kurtulmanın yolunu, onu sanat uzmanı gibi tanıtıp Whistler'ın Annesi tablosunun sergileneceği Amerikan galerisine yollamakta buluyor. Amerikalılar onu Dr. Bean sanadursun, o daha havalimanına ayak basar basmaz ortalık karışmaya başlıyor.

Atkinson'un fiziksel komedisi burada da iş başında; yüz ifadeleri, o bildik bakışlar ve sakarlık zinciri filmin taşıyıcı unsuru. Karşısında Peter MacNicol, Pamela Reed ve Burt Reynolds gibi isimler var; özellikle MacNicol'un sanat dünyasından gelen telaşlı karakteri, Bean'in umursamazlığıyla iyi bir tezat oluşturuyor. Gerçi filmin mizahı geniş ve slapstick ağırlıklı, bazı sahnelerde dozu kaçırdığı da oluyor. Ama kültür çatışması üzerinden kurduğu şakalar, İngiliz soğukkanlılığı ile Amerikan gösterişinin yan yana duruşundan besleniyor. Londra'nın gri, düzenli dünyasından Los Angeles'ın parlak kaosuna geçiş, filmin en tutarlı esprisi belki de.

İki şehir arasındaki bu zıtlık, aslında filmin bütün derdini özetliyor: uyumsuz bir adamın, kendisini hiç anlamayan bir dünyaya bırakılışı. Smith'in yönetmenlik yaklaşımı gösterişten uzak, sahneyi Atkinson'a bırakıyor.