Bram Stoker'dan Dracula

Bram Stoker'dan Dracula 1992'de vizyona girdiğinde, Francis Ford Coppola'nın elinde Stoker'ın romanına daha sadık bir uyarlama vardı. Gary Oldman'ın canlandırdığı Kont, genç avukat Jonathan Harker'ı (Keanu Reeves) Transilvanya'daki şatosuna çağırır; kontrat işleri bahane, asıl mesele şatonun duvarları arasında dönen tuhaf hayattır. Dracula, Harker'ın nişanlısı Mina'nın (Winona Ryder) fotoğrafını görünce ölmüş karısının reenkarnasyonuna rastladığını düşünür ve Londra'ya onun peşinden gider. Peşinden de Anthony Hopkins'in Van Helsing'i gelir.

Coppola'nın tercih ettiği yol ilginç: bilgisayar efektlerine pek yüz vermemiş, çoğunlukla kamera içi hilelere, gölge oyunlarına, üst üste bindirmelere dayanmış. Bu yüzden film yer yer eski bir tiyatro sahnesini andırıyor, yer yer de rüya gibi dağılıyor. Ton karanlık ve gotik ama romantik damarı hiç saklamıyor; hatta bazı sahnelerde melodramın sınırına yaklaşıyor. 19. yüzyıl Londra'sı ile Transilvanya arasında gidip gelen hikaye, korkudan çok bir saplantının etrafında dönüyor aslında.

Açıkçası herkesin aynı şeyi sevdiği bir film değil; kimine fazla süslü, kimine tam yerinde gelir. Yine de Oldman'ın performansı ve Coppola'nın görsel tercihleri, anlatılan hikayeyi alışılmış vampir kalıplarından ayırıyor.