Büyükannem

Büyükannem, 2015 yapımı bir Paul Weitz filmi. Komedi ile dramayı aynı potada eriten, ama ikisini de birbirine ezdirmeksizin anlatan bir yol hikayesi. Lily Tomlin'in canlandırdığı Elle Reid, kendi tabiriyle insanları sevmeyen, onlardan uzak duran bir kadın. Sonra kapısında 18 yaşındaki torunu Sage beliriyor. Bir iyilik isteyecek, Elle de ister istemez kabuğundan çıkacak. Omuz omuza verdikleri bu yolculuk, ikisini de hesaplaşmadıkları şeylerle yüzleştiriyor: torun geleceğiyle, büyükanne geçmişiyle.

Filmin neredeyse tamamı tek bir gün içinde, ABD'de geçiyor. Elle'nin 1955 model Dodge Royal'i ile şehir içinde yapılan bir yolculuk bu; dar mekan, bol sohbet. Yanlarında Marcia Gay Harden, Judy Greer, Laverne Cox ve Sam Elliott gibi isimler de uğruyor. Açıkçası filmi asıl taşıyan şey Tomlin'in keskin dili. Cümleleri kısa, lafını sakınmıyor, ama alttan alta bir sıcaklık okunuyor.

Ne var ki bu küçük filmin hikayesi de az değil. 19 günde, düşük bir bütçeyle çekilmiş. Tomlin, 2016 Altın Küre'de müzikal/komedi dalında en iyi kadın oyuncu adaylığına kadar gitmiş. Weitz'in yaklaşımı da buna uygun: gösterişsiz, olayı büyütmeyen, karakterin yanında duran bir anlatım. Geriye de şu kalıyor: insanın kendini kapatması ile bir başkasına yer açması arasındaki ince çizgi.