Dehşetin Gözleri

Dehşetin Gözleri 2003 yılında Eli Roth'un ilk uzun metraj yönetmenlik denemesi olarak çıktı ve korku türünün o dönemdeki gençlik filmleri kalıbına epey tuhaf bir yorum getirdi. Kolejden yeni mezun olmuş beş arkadaş, ormanda kiraladıkları bir kulübede tatil yapmak ister. Plan basittir: birkaç gün doğa, biraz içki, biraz flört. Ne var ki ormanda karşılarına çıkan et yiyen bir virüs, bu sıradan tatili yavaş yavaş bir karabasan haline getirir. Rider Strong, Jordan Ladd, Joey Kern, Cerina Vincent ve James DeBello'nun canlandırdığı karakterler, hastalık belirtileri göründüğünde ne yapacaklarını bilemez; panik başlar, karantina gündeme gelir ve arkadaşlık çatırdamaya yüz tutar.

Filmin tonu ilginç bir yerde duruyor. Bir yandan mide bulandırıcı anlar var; öte yandan absürt bir mizah duygusu sürekli yüzeye çıkıyor. Bu ikisinin aynı sahnede buluştuğu anlar, filmi sadece korkutmaya değil, rahatsız etmeye de çalıştığını gösteriyor. Gerçi korku-komedi dengesi herkesin damak tadına uymayabilir; bazı yerlerde tonun bilerek kaydığını fark etmek gerekiyor.

Dikkat çekici olan, hikayenin gerçek bir tıbbi durumdan, nekrotizan fasiitten yani halk arasındaki adıyla et yiyen streptokok enfeksiyonundan esinlenmiş olması. Bu ayrıntı, film boyunca hissedilen o çürüme duygusuna ister istemez farklı bir ağırlık katıyor. Roth'un yaklaşımı, türün klasiklerine göz kırparken kendi kuşağının humorunu da işin içine katmasıyla şekilleniyor; ortaya çıkan şey kusursuz değil ama kendine has.