Don't Go

Don't Go 2018'de vizyona giren, David Gleeson'un yönettiği bir psikolojik ve doğaüstü gerilim. Başrollerde Stephen Dorff ve Melissa George var. Film, küçük kızları Molly'nin ani ölümünden sonra Ben ve Hazel Slater çiftinin İrlanda'nın batı kıyısındaki bir sahil otelini yenileyerek hayatlarını yeniden kurma çabasını anlatıyor. Mekan olarak o ıssız kıyı şeridi, film boyunca üzerlerine çöken ağır bir sessizlik gibi işliyor.

Asıl mesele Ben'in rüyaları. Kızını gördüğü tekrarlayan rüyalarda elinde beliren küçük kırmızı bir bayrak, ona rüyalarını değiştirerek kızının kaderini de değiştirebileceği fikrini veriyor. Bu noktadan sonra film, yasın rasyonel sınırlarıyla doğaüstü bir iddia arasında gidip geliyor. Hüzünlü ve melankolik tonu hiç düşürmüyor; gerilim daha çok içeride, karakterlerin kabullenmek istemediği şeylerde birikiyor.

Gerçi filmin en dikkat çekici detaylarından biri müzikleri: EDM sanatçısı Ferry Corsten imzası taşıyor. Atmosferi Nicolas Roeg'in Don't Look Now filmine yakın duruyor, kayıp ve mekan üzerinden kurulan o soğuk hüzün aynı yerden besleniyor. Gleeson'un yaklaşımı seyirciyi korkutmaktan çok, bir babanın kendini ikna edişini izlemek üzerine kurulu; asıl soru kızın geri gelip gelmeyeceği değil, Ben'in buna ne kadar inanmak istediği.