Don't Make Me Go

Don't Make Me Go 2022 yapımı bir dram; Hannah Marks’ın yönetmen koltuğunda oturduğu film, John Cho ve Mia Isaac’ı baba-kız olarak karşı karşıya getiriyor. Max bekar bir baba. Aldığı teşhis hiç iç açıcı değil: baş ağrılarının arkasında ölümcül bir kemik tümörü var ve ameliyatla hayatta kalma şansı yalnızca yüzde yirmi civarında. Bu gerçekle yüzleşince aklına tek bir şey geliyor; kızı Wally’yi yıllar önce onları terk eden annesiyle buluşturmak ve ona hayatı boyunca bilmesi gerekenleri anlatmak.

Bunun için California’dan New Orleans’a uzanan bir yolculuğa çıkıyorlar. Bahanesi Max’ın yirminci kolej buluşması. Yol boyunca öğretmeye çalıştığı şeyler bazen ders gibi, bazen tartışma gibi, çoğu zaman da farkında olmadan kendi geçmişini kızına bıraktığı küçük parçalar gibi. Filmin tonu hüzünlü ve duygusal ağırlıklı; gerçi araya serpiştirilmiş mizahi anlar da var, yol filmi olmasının hakkını veriyor. Açıkçası anneyle buluşma fikri her şeyi çözmüyor, film bunu kolay bir reçeteye bağlamıyor.

Geriye kalan, babanın kızına bırakmak istediklerinin tam olarak ne olduğu sorusu. Marks’ın yaklaşımı bu sorunun peşinden sessizce gidiyor; büyük jestler yerine küçük anlara güveniyor.