Dracula: Ölü Ama Son Derece Mutlu

Dracula: Dead and Loving It, 1995 yılında Mel Brooks'un yönetmenliğinde çekilmiş bir komedi ve korku parodisi. Leslie Nielsen'ın kontu canlandırdığı filmde Peter MacNicol, Steven Weber, Amy Yasbeck ve Lysette Anthony de kadroda. Hikaye 1893'te geçiyor; Transilvanya'dan İngiltere'ye uzanan yolculukta Dracula, ülkenin kalbur üstü çevresine musallat olmaya başlıyor. Peşine düşen ise Dr. Van Helsing oluyor.

Brooks'un burada yaptığı şey tanıdık bir hikayeyi baştan anlatmak değil, onunla dalga geçmek. Bram Stoker'ın metnine ve sinemadaki vampir uyarlamalarına göz kırpan sahneler var; gerilim anları bile komedinin hizmetinde. Nielsen'ın ağırkanlı oyunculuğu kontu gülünç kılarken, MacNicol'un telaşlı hali filmin ritmini taşıyor. Açıkçası her şaka aynı kararda değil, bazı anlar fazla uzuyor. Yine de ton tutarlı: film kendini ciddiye almıyor, seyirciden de bunu beklemiyor.

Ne var ki bu yapımın ayrı bir yeri var. Brooks'un bugüne kadarki son yönetmenlik çalışması olması, ona ister istemez bir veda havası katıyor. Ustanın Genç Frankenstein'daki oyunbazlığını sevenler için tanıdık bir tını var burada; sadece bu kez kontun pelerininden çok, kendi şakalarının ritmine güveniyor.