Edmond

Edmond, Aralık 1897'nin Paris'inde geçiyor. Otuz yaşına henüz girmemiş Edmond Rostand'ın iki çocuğu vardır ve epeydir tek satır yazmamıştır. Çaresizlik onu büyük oyuncu Constant Coquelin'e bir teklifle götürür: tatil dönemi için manzum bir kahramanlık komedisi. Tek pürüz, oyunun henüz var olmaması. Elinde yalnızca bir başlık vardır: "Cyrano de Bergerac".

Alexis Michalik'in 2018 yapımı filmi, bu boş sayfanın etrafında dönen bir tür yazma hikayesi. Thomas Solivérès'i Rostand olarak izlerken Olivier Gourmet'nin Coquelin'i, Mathilde Seigner'in ve Tom Leeb'in canlandırdığı figürlerle birlikte bir sahne arkası curcunası açılıyor: oyuncuların kaprisleri, yapımcıların istekleri, karısının kıskançlığı. Komedi ile dram burada iç içe; tarih ise dekor olarak değil, baskının kendisi olarak hissediliyor.

Gerçi filmi taşıyan şey büyük sahnelerden çok, yazmanın o sıkıcı ama tanıdık ısrarı. Michalik, "Cyrano"nun doğuşunu bir zafer anlatısına çevirmiyor; daha çok inatla masaya dönmenin hikayesini anlatıyor.