Elveda Aptallar

Adieu les cons (2020), Albert Dupontel'in hem yönetip hem başrolünde oynadığı, komedi ile draması aynı potada eriten bir film. 43 yaşındaki kuaför Suze Trappet, ağır bir hastalık teşhisi aldıktan sonra 15 yaşında mecbur bırakıldığı çocuğunu aramaya koyuluyor. Bu arayış onu, tükenmişlik sendromunun kıyısında bir memur olan JB ve kör arşivci Bay Blin ile yan yana getiriyor. Üçlü, dosyaların ve kapalı kapıların arasında şehrin içinde tuhaf bir yolculuğa çıkıyor.

Virginie Efira'nın Suze'u, hem kırılgan hem inatçı bir kadın portresi çiziyor; Dupontel'in canlandırdığı JB ise sistemin içinde silinmiş bir adam. Nicolas Marié'nin Bay Blin'i filmin mizah yükünü taşıyan isim. Gerçi güldürü çoğu zaman alttan alta işliyor; bürokrasinin soğukluğu, hastane koridorları, kayıp dosyalar derken seyirci bir yandan da boğazında bir düğüm hissediyor.

Ne var ki film, acıyı estetize etmeye çalışmıyor. Daha çok, hayatın tam da en kırılgan anında insanın hala bir şeylerin peşinden gidebileceğini söylüyor. Yedi César Ödülü kazanması, bu dengenin Fransız sinemasında ne kadar karşılık bulduğunu da gösteriyor. Dupontel'in kamerası şefkatli ama duygusallığa teslim olmuyor; sonunda geriye, kaybetmenin ortasında bile bir arada durmanın tuhaf sıcaklığı kalıyor.