Evrim

Evrim 2016 yapımı bir film; Lucile Hadzihalilovic'in yönetmen koltuğunda oturduğu, korku ile gerilimi dram ve gizemle harmanlayan bir anlatı. Max Brebant, Roxane Duran, Julie-Marie Parmentier ve Mathieu Goldfeld'in başrollerinde olduğu film, sadece kadınların ve erkek çocukların yaşadığı ücra bir adaya odaklanıyor. 10 yaşındaki Nicolas, annesiyle birlikte burada yaşarken denizde yaptığı bir keşif sonrası annesinin ona yalan söylediğinden şüphelenmeye başlıyor. Geceleri sahilde kadınların ne yaptığını, adadaki tuhaf olayları araştırdıkça kendini hastane benzeri bir binada, kendi gibi çocuklarla birlikte garip tıbbi müdahalelerin ortasında buluyor.

Filmin dünyası gelecekte geçiyor gibi duruyor ama bunu net bir tarihle söylemiyor. Siyah kumlu, volkanik taşlarla kaplı kumsallar, beyaz evlerle dolu bir köy ve okyanusa bakan bir hastane var. Bu manzara ilk bakışta sakin görünse de Hadzihalilovic'in kamerası, kabusvari ve sürreal bir atmosferi adım adım kuruyor. Rahatsız edici olan şey ani korkular değil; daha çok çocukların bedenleri üzerinden işleyen sessiz bir gerginlik. Gerçi bazı kaynaklar yapım yılını 2015 olarak veriyor, İngilizce kaynaklar ise türü doğrudan korkuya yazıyor; Türkçe kaynaklarda ise korku ve gerilim birlikte anılıyor.

Oyunculuklar, özellikle çocuk oyuncuların soğukkanlılığı, filmin mesafeli havasını taşıyor. Hadzihalilovic'in yaklaşımı seyirciden sabır istiyor; her şeyi açıklamıyor, bazı soruları havada bırakıyor. The Devil's Backbone gibi çocukluk ve tehdidin iç içe geçtiği hikayeleri sevenler için tanıdık bir damar var burada. Ne var ki Evrim o bağlantıların ötesinde kendi sessiz, ürkütücü ritmini kuruyor ve bittiğinde geride cevaplardan çok bir his bırakıyor.