Gauguin: Voyage to Tahiti 2017 yapımı bir biyografi-drama; Edouard Deluc’un yönettiği film, ressam Paul Gauguin’in 1891’de Tahiti’ye gidişini ve orada geçirdiği iki yıla yakın süreyi anlatıyor. Başrolde Vincent Cassel var; ona Tuheï Adams, Malik Zidi ve Pernille Bergendorff eşlik ediyor. Film, Gauguin’in “Noa Noa, voyage de Tahiti” yazılarından serbestçe uyarlanmış. Yani birebir bir belgesel değil, sanatçının kendi anlatısından süzülen bir yorum.
Konu şöyle: Gauguin, Avrupa’nın politik ve ahlaki kodlarından, bir de resimdeki alışkanlıklarından uzaklaşmak için yola çıkar. Tahiti’de beklediği “cennet” yok aslında. Ormanda yalnızlık, yoksulluk ve hastalık var. Bu sıkışmışlık içinde Tehura ile tanışır; Tehura hem eşi olur hem de en bilinen resimlerinin konusu. Film bu ilişkiyi ve ressamın tuvale nasıl yaklaştığını metodik bir tempoda izliyor. Açıkçası ağır bir film; nefes aldırmıyor demek istemem ama kolay da değil.
Mekan ve zaman 1891-1893 arası; Paris ile Fransız Polinezyası (Tahiti, Mataiera) arasında gidip geliyor. Deluc’un yaklaşımı, Gauguin’i bir “dahi” heykeli gibi sunmak yerine, kararsız ve çoğu zaman tükenmiş bir adam olarak göstermek. Cassel’in performansı da bu çizgide. Filmin bıraktığı his, sanatın çoğu zaman romantik bir kaçış değil, inatla sürdürülen bir uğraş olduğu yönünde.