Güneş

Sole, 2019 yapımı bir Carlo Sironi filmi. Sade, mavi tonlu bir dram; isimsiz bir sahil kasabasında geçiyor ve İtalyan neo-realizminin soğukluğunu Doğu Avrupa sinemasının mesafesiyle buluşturuyor. Merkezde Lena var: yedi aylık hamile, İtalya'ya bebeğini satmak için gelmiş. Sandra Drzymalska onu fazla konuşmadan, bakışlarıyla taşıyor.

Ermanno, yeğeni Fabio'nun çocuğu yasal olarak evlat edinebilmesi için bebeğin babası rolünü kabul ediyor. Sole erken doğunca işler karışıyor; Lena emzirmek zorunda kalıyor, Ermanno ise yavaş yavaş gerçek bir baba gibi ilgilenmeye başlıyor. Claudio Segaluscio'yu bu rolde izlerken bir oyunculuk değil, bir duruş görüyorsunuz; gerçi Sironi onu bilerek seçmiş, profesyonel olmayan bir oyuncuyla çalışmak istemiş. Barbara Ronchi ve Bruno Buzzi de bu sessiz dünyayı tamamlıyor.

Duygular yüksek sesle söylenmiyor burada. Kamera bir kenarda duruyor, olan biteni izliyor. Bebeğin etrafında kurulan tuhaf düzen, zamanla kimin neyi istediğini belirsizleştiriyor; film de bunu açıklamaya çalışmadan bırakıyor. Sironi'nin asıl derdi, iyiyle kötüyü ayırmak değil, arada kalan insanları göstermek.