Hamlet

Hamlet 1990 yılında Franco Zeffirelli'nin yönetmenliğinde beyazperdeye taşınmış bir uyarlama. Shakespeare'in metnini Ortaçağ Danimarkası'nın taş kalelerine, soğuk koridorlarına yerleştiriyor. Mel Gibson, babasının ölümünün ardındaki gerçeği arayan genç prensi canlandırıyor; Glenn Close annesi Gertrude olarak onun karşısında. Kadroda Alan Bates, Paul Scofield, Ian Holm ve genç Helena Bonham-Carter da var. Zeffirelli, oyunun uzun monologlarını elden geldiğince kırpıp hikayeyi daha akıcı bir anlatıya çevirmiş. Saray entrikaları, aile içi ihanet ve gecikmiş bir intikam duygusu filmin omurgasını oluşturuyor.

Yönetmenin asıl derdi kelimelerden çok bakışlar galiba. Kamera sık sık yüzlerde duruyor, karakterlerin birbirine attığı kuşkulu bakışlar sahnenin asıl metni haline geliyor. Gibson'ın Hamlet'i melankolik bir düşünürden çok, öfkesini kontrol etmeye çalışan genç bir adam gibi. Close'un Gertrude'u ise oğlunun kuşkularıyla kendi konumu arasında sıkışmış. Bu ikilinin sahneleri filmin en yoğun yerleri.

Gerçi iki buçuk saati aşan bazı uyarlamaların yanında bu versiyon epey derli toplu. Sade bir anlatımı var, seyirciyi metnin ağırlığıyla boğmuyor. Zeffirelli trajediyi görkemli bir tabloya değil, bir aile meselesine yakın tutmayı seçmiş; sarayın ihtişamı geri planda kalırken insanların birbirine verdiği zarar öne çıkıyor.