Hellraiser III: Yeryüzünde Bir Cehennem

Hellraiser III: Yeryüzünde Bir Cehennem 1992'de vizyona girdiğinde serinin alıştığımız kasvetli İngiliz atmosferinden çıkıp Amerikan şehir hayatına yerleşiyor. Anthony Hickox'un yönettiği film, hırslı TV muhabiri Joey Summerskill'in (Terry Farrell) zincirlerle parçalanmış bir gencin ölümüne tanık olmasıyla başlıyor. Joey olayın izini sürerken öyle bir kutuya ulaşıyor ki, Cenobitler'in şehvet ve acı dünyasının kapısını aralıyor. Doug Bradley'nin canlandırdığı Pinhead bu kez bir gece kulübünün sahibi J.P. Monroe'nun (Kevin Bernhardt) satın aldığı gizemli bir sutunda hapsolmuş halde; kurbanların yaşam gücünü emerek yeniden diriliyor ve kendi Cenobit ordusunu kurmaya girişiyor. Paula Marshall da kadroda yer alıyor.

Aslında filmi ilginç kılan, korkunun mekan değiştirmesi. The Boiler Room adlı kulüp ve hastane koridorları, serinin gotik labirentlerinin yerini alıyor. Slasher öğeleriyle kara mizah arasında gidip gelen bir ton var karşımızda. Gerçi Hickox bu dengeyi her sahnede tutturamıyor; bazı anlar fazla cicili, bazıları gereğinden karanlık. Ne var ki filmin teknik tarafı ayrı bir merak konusu: korku sinemasında ilk CGI kullanımını içerdiği iddia edilir. Miramax'ın isteğiyle Clive Barker projeye geri dönmüş, işkence sahnesini, kulüp katliamına ek kanlı anları ve Leigh karakterinin derisinin yüzüldüğü o CGI anını eklemiş.

Orijinal Hellraiser ve Hellbound'un gölgesi uzun, bunu baştan kabul etmek gerek. Yine de Pinhead'in serbest kalma fikri ve Joey'nin kutuyu geri alma çabası, filme kendine ait bir omurga kazandırıyor. Sonunda geriye, cehennemin bir gece kulübü kadar yakın olabileceği hissi kalıyor.