İtaatsizlik

Disobedience 2018 yapımı bir drama; Sebastián Lelio'nun İngilizce çektiği ilk film. Rachel Weisz, Rachel McAdams ve Alessandro Nivola başrollerde. Hikaye New York'ta yaşayan fotoğrafçı Ronit'in, yıllardır konuşmadığı haham babasının ölüm haberiyle büyüdüğü Londra'nın Ortodoks Yahudi cemaatine dönmesiyle başlıyor. Döndüğünde çocukluk arkadaşları Esti ile Dovid'in artık evli olduğunu görüyor. Esti ile aralarında kalan şey hiç kapanmamış aslında; sadece üstü örtülmüş.

Film bu üç kişinin etrafında sakin bir tempoda ilerliyor. Yas var, inanç var, uzun süre bastırılmış bir arzu var. Lelio kamerasını acele ettirmiyor; cemaatin gündelik ritmine, sofralara, dua edilen odalara zaman ayırıyor. Naomi Alderman'ın romanından uyarlanan senaryo, cinsellikle inanç arasındaki gerilimi büyük laflara gerek kalmadan kuruyor. Weisz'in Ronit'i dışarıdan gelen biri gibi değil, ait olduğu yere geri dönen ama artık tam sığmayan biri gibi; McAdams'ın Esti'si ise filmin en sessiz, en çok şey anlatan yüzü.

Gerçi tempo herkese göre değil. Ağır ilerlediğini düşünenler çıkacaktır. Ne var ki bu ağırlık boşuna değil; film bastırılmışlığın kendisini bir atmosfer olarak kuruyor ve o atmosferden çıkmıyor. Sebastián Lelio'nun A Fantastic Woman'da da uğraştığı mesele burada başka bir topluluğun içinden geçiyor: bir insanın kendi inancıyla ve arzusuyla aynı anda nasıl yaşayacağı sorusu, cevabı verilmeden açık bırakılıyor.