Karabasan

Karabasan 2014 yılında Jennifer Kent'in imzasıyla çıkmış bir korku gerilimi; ama onu sadece türün rafına kaldırmak haksızlık olur. Essie Davis ile küçük Noah Wiseman'ın başrollerinde olduğu film, kocasını kaybeden Amelia'nın oğlu Samuel'le olan zorlu günlerini anlatıyor. Samuel altı yaşında ve rüyalarında ikisini de öldürmeye gelen bir canavar görüyor. Bir gece evde Babadook adında ürkütücü bir masal kitabı okuyorlar ve çocuk, gördüğü şeyin o olduğuna inanmaya başlıyor. Avustralya'da, eşin ölümünden yedi yıl kadar sonrasında geçiyor hikaye.

Kent'in bu ilk uzun metrajı, 2005'teki kısa filmi Monster'dan genişletilmiş. Polanski'nin ev içi korku geleneğine yaslanan kasvetli bir havası var; koridorlar uzuyor, sesler yer değiştiriyor, annelikle yas iç içe geçiyor. Gerilim doğaüstü ile psikolojik arasında salınıyor, seyirciye hangisine inanacağını kesin söylemiyor. Açıkçası filmin asıl gücü de burada: canavardan çok, Amelia'nın tükenmişliği ürkütüyor insanı. Daniel Henshall, Hayley McElhinney ve Barbara West'in yan rolleri de bu boğucu atmosferi tamamlıyor.

Ne var ki her sahne aynı tempoda ilerlemiyor; bazı bölümlerde ritim ağırlaşıyor. Yine de Kent'in oyuncu yönetimi ve ses tasarımı, basit bir evi giderek yabancılaşan bir mekana çeviriyor. Kederin bir köşeye kaldırılamadığını, beslenip büyüdüğünü anlatan bir film bu.