Karanlığın Gölgesi

Karanlığın Gölgesi, 1973 yılında Nicolas Roeg’in yönetmenlik koltuğunda oturduğu, gerilim ve psikolojik korku sularda gezinen bir film. Donald Sutherland ile Julie Christie, küçük kızlarını kaybettikten sonra yaslarını hafifletmek umuduyla Venedik’e taşınan John ve Laura Baxter çiftini canlandırıyor. John burada bir kilisenin restorasyonunda çalışıyor; şehir ise kışın puslu, nemli ve kalabalıktan arınmış haliyle hikayeye sessiz bir baskı katıyor. Laura kısa süre içinde iki yaşlı kız kardeşle tanışıyor. İçlerinden biri kör bir medyum ve ölen kızlarıyla iletişim kurduğunu söylüyor. John buna pek ihtimal vermiyor. Ne var ki Venedik sokaklarında kırmızı pelerinli, ölen kızına benzeyen küçük bir figür görmeye başlıyor.

Bu arada şehirde bir seri katilin işlediği cinayetler konuşuluyor. Film bu gerilimi hiç aceleye getirmeden, karakterlerin gündelik anlarına yedirerek ilerletiyor. Roeg’in kurguya yaklaşımı, geçmişle şimdiyi üst üste bindiriyor; seyirci bir sahneden diğerine geçerken kendini hafifçe yönünü kaybetmiş hissedebiliyor. Hilary Mason’ın canlandırdığı medyum ise bu tedirginliğin tam ortasında duruyor.

Gerçi filmi asıl taşıyan şey, kaybın ardından bir çiftin birbirine tutunma biçimi. Sutherland ve Christie’nin sahneleri, korkudan çok bir tür çaresizliği hissettiriyor. Venedik’in dar sokakları, kanalları ve sisli sabahları da bu duygunun ayrılmaz parçası gibi. Karanlığın Gölgesi, cevapları hemen vermeyen, izleyiciden sabır isteyen bir yapım; sonunda akılda kalan ise tek bir sahne değil, filmin bıraktığı o ağır, nemli hava oluyor.