Karate Kid

The Karate Kid 1984'te gösterime girdiğinde kimse bunun bir dövüş sanatları klasiğine dönüşeceğini düşünmüyordu belki, ama John G. Avildsen'in yönetmen koltuğunda oturması boşuna değil. New Jersey'den Los Angeles'a taşınan Daniel LaRusso'nun hikayesi aslında tanıdık: yeni bir şehir, annesiyle baş başa kalınan küçük bir daire, uyum sağlamaya çalışırken göze batan bir genç. Daniel'i Ralph Macchio canlandırıyor, karşısında da Cobra Kai dojo'sunun zorbaları var. William Zabka'nın Johnny Lawrence'ı bu hikayenin itici gücü.

Derken apartmanın tamircisi Bay Miyagi devreye giriyor. Pat Morita'nın oynadığı bu adam, Daniel'i kurtardıktan sonra karate öğretmeyi kabul ediyor — gerçi öğretme yöntemleri ilk bakışta pek karateye benzemiyor. Arabaları yıkatıp cilalatıyor, duvar boyatıyor. Sabır isteyen bu süreç, aslında filmin en insani tarafı. Morita bu rolüyle Oscar'a aday gösterildi; bunu bilmek, sahnelerdeki o ölçülü sıcaklığı daha da anlamlı kılıyor.

Elisabeth Shue'un Ali'siyle açılan gençlik hikayesi, dövüş sanatları dramasıyla iç içe geçiyor. Avildsen'in yaklaşımı Rocky'dekiyle aynı damardan geliyor: ezilenin sesini duyuran, duygusal ama abartıya kaçmayan bir anlatım. Ne var ki bu filmde zafer, ringde kazanılan madalyalardan çok, bir gencin kendine duyduğu saygıyla ölçülüyor.