Kendi Kendine Küçülen Adam

The Incredible Shrinking Man 1957'de vizyona girdiğinde bilim kurgu henüz uzaylı istilası ve dev canavarlar üzerinden korku üretiyordu; Jack Arnold'un filmi ise tehdidi çok daha yakına, bir banliyö evinin oturma odasına taşıyor. Scott Carey'i canlandıran Grant Williams'in hikayesi bir tekne gezintisinde başlıyor: gizemli, radyoaktif bir sis bulutuna maruz kalan adam, aylar sonra vücudunun küçüldüğünü fark ediyor ve doktorlar bu duruma bir çare bulamıyor. Randy Stuart'in canlandırdığı eşi Louise ile April Kent'in dahil olduğu yan hikaye, giderek daralan bir dünyanın ortasında insanın yalnızlığını görünür kılıyor.

Filmin asıl meselesi efekt değil, ölçek. Carey küçüldükçe sıradan ev eşyaları ölümcül engellere dönüşüyor; bir kedi, bir örümcek ve bodrum katındaki su birikintisi gerilimin taşıyıcısı oluyor. Arnold burada seyirciyi ucuz şoklarla değil, bekleyişle germeyi seçiyor. Gerçi 1950'lerin özel efektleri bugün yer yer seziliyor, ama filmin dram tarafı hala ayakta duruyor: adam hem fiziksel olarak hem de toplum içindeki yerini kaybediyor.

Tür etiketleri Science Fiction, Drama ve Mystery-Suspense diyor; oysa anlatının kalbi daha çok kimlik ve yok olma korkusunda atıyor. Arnold, B filmi malzemesini alıp varoluşsal bir soruya çeviriyor.