King Kong

King Kong 1976'da vizyona girdiğinde, otuz üç yıl arayla aynı hikayeye dönmek için biraz erken sayılırdı. John Guillermin yönetmen kolposinde, Jeff Bridges, Charles Grodin ve Jessica Lange başrolde. Bir petrol şirketinin okyanus ortasındaki keşif yolculuğu, geminin kaçak yolcularıyla birlikte bambaşka bir yere sapıyor. Pasifik'teki izole Skull Adası. Yerlilerin tanrı diye taptığı dev bir goril. Gerçi bu adaya varmak filmin yarısı, geri kalanı ise Kong ile birlikte New York'a dönmek.

Film tonu açısından kendini fazla ciddiye almıyor; canavar sahneleri ile romantik-şakacı anları yan yana duruyor. Jessica Lange'ın buradaki rolü ilk sinema deneyi, bunu bilmek bazı anları daha ilginç kılıyor. Yapım gişede büyük ilgi görürken görsel efekt dalında Oscar kazanmış. Ne var ki Kong'un esas meselesi hep aynı kalıyor: kimin canavarı olmak ve o kafese neden konmak.

Bridges ile Lange arasındaki diyaloglar yer yer fazlasıyla rahat, özellikle ikinci yarıda. Hikayenin ağırlık merkezi adadan şehre kaydıkça film de şehrin telaşına uyuyor. 1933 versiyonunu ya da The Towering Inferno'daki afet havasını sevenler için tanıdık bir doku var, ama bu yeniden yapım kendi kuşağının eğlencesiyle ilerliyor. Sonuçta elinde dev bir yaratık ve ona bakan meraklı insanlar olan bir film bu; fazla bir şey vaat etmiyor, verdiğiyle de yetiniyor.