K.O.

K.O. Antoine Leconte, hayatını sertlik üzerine kurmuş bir adam. İşinde de özel hayatında da mesafe koymayı, üstte durmayı seçiyor; çevresindekiler de bu kibrin bedelini bir şekilde ödüyor. Fabrice Gobert’in 2017 yapımı filmi, bu adamın özellikle yorucu geçen bir günün ardından komaya girmesiyle başlıyor. Gerçi “başlıyor” demek biraz eksik kalır, çünkü asıl mesele Antoine’ın bilinci geri geldiğinde ortaya çıkıyor. Hiçbir şey yerinde değil.

Laurent Lafitte’in canlandırdığı Antoine, uyandıktan sonra yaşadıklarının rüya mı, gerçek mi, yoksa bir tür komplo mu olduğunu çözmeye çalışırken seyirciyi de aynı belirsizliğin içine çekiyor. Chiara Mastroianni, Pio Marmaï, Clotilde Hesme ve Zita Hanrot’un eşlik ettiği kadro, bu karanlık atmosferi taşıyan isimler arasında. Tür olarak gerilim ve dram diye etiketlense de film daha çok Kafkaesk bir paranoya hattında ilerliyor; fantastik öğeler gerçeklik algısının çatlaklarından sızıyor.

Gobert, seyirciye net cevaplar vermek yerine soruları ustalıkla büyütmeyi seçiyor. Kimin ne gördüğü, neyin sahiden yaşandığı belirsiz kalırken, iktidar ve kontrol meselesi filmin merkezinde duruyor. Antoine’ın dünyasına girmek rahatsız edici olabilir; ama tam da bu yüzden akılda kalıyor.