Komşum Totoro

Komşum Totoro 1988'de gösterime giren bir Hayao Miyazaki filmi. Turlerine bakınca fantastik, aile ve animasyon yazıyor; ama izlerken bunların sadece etiket olduğunu fark ediyorsunuz. Noriko Hidaka, Chika Sakamoto ve Hitoshi Takagi'nin sesleriyle hayat verdiği karakterler, savaş sonrası 1950'ler Japonya'sında, kırsaldaki eski bir eve taşınan iki kız kardeşin etrafında şekilleniyor. Anneleri hastanede, babaları işte. Satsuki ve Mei'nin gündelik telaşı, bir anda ormanın derinliklerindeki büyülü ruhların dünyasına kayıyor. Sevimli Totoro ile kurdukları dostluk filmin omurgası. Gerçi Totoro konuşmuyor, neredeyse hiçbir şey yapmıyor; yine de ekranda göründüğü her an bir şeyler yerine oturuyor.

Filmin tonu sıcak ve masalsı. Huzurlu demek de mümkün, nostaljik demek de. Miyazaki'nin anlatımı acele etmiyor; büyük bir kamfor ağacının gölgesinde geçen sahneler, çocukluğun o telaşsız ritmini yakalıyor. Açıkçası bu yavaşlık herkese göre değil. Ama bir kez alışınca filmin kendi zamanına bırakıyorsunuz kendinizi. Totoro'nun Studio Ghibli'nin sembolü haline gelmesi de bu yüzden tesadüf değil; o figür, stüdyonun tüm o sakin ve hayalperest yaklaşımını tek başına taşıyor.

Mei'nin kaybolduğu o kısım, filmin en gergin anı. Çocuk gözünden büyük bir korku, yetişkin gözünden küçük bir olay. Miyazaki bu ikisi arasındaki mesafeyi hiç zorlamadan kuruyor. Sonunda ne büyük bir ders var ne de gösterişli bir final; sadece bir ailenin birbirine yaklaşması ve ormanın o sessiz kabulü.