Londra'da Kaybolmak

Lost in London 2017 yapımı, Woody Harrelson'un hem yönetip hem kendini oynadığı bir komedi-dram. Daniel Radcliffe, Owen Wilson ve Willie Nelson da kadroda; ama filmi asıl ilginç kılan, oyuncuların varlığından çok nasıl çekildiği. Harrelson, 2002'de Londra'da geçirdiği tek bir gecenin peşine düşüyor: ailesiyle buluşmaya çalışırken eski arkadaşlara takılıyor, işler kontrolden çıkıyor ve sabaha karşı kendini hapishanede buluyor. Aradaki zincir mizahi ama absürt; her halka bir sonrakini daha da çıkmaza sürüklüyor.

Ne var ki asıl mesele teknik taraf. Film tek kamera ve gerçek zamanlı olarak çekilmiş, üstelik sinemalarda canlı yayınlanmış. "Dünyanın ilk canlı filmi" diye anılması biraz iddialı bir etiket, ama altında boş bir laf yok. Oyuncular o gece sahnede ne yaptıysa o. Bu yüzden küçük aksamalar, anlık gecikmeler filmde kalabiliyor. Harrelson da bunu saklamaya çalışmıyor; belki de filmin en sevimli yeri orası. Gerçi aynı numara bir süre sonra tekdüzeleşmiyor değil.

Tempo yer yer düşüyor, deneysel yapısı herkese göre değil. After Hours ya da The Hangover'ın o kötü geceler zincirini sevenler için tanıdık bir his var; Victoria'nın tek plan cesareti de akla gelebilir. Yine de bu film kendi kaosunun içinde samimi kalıyor. Ardında, hatayı kabul edip onu anlatmaya değer bulmuş bir adamın rahatlığı var.