Mary Shelley

Mary Shelley 2017 yapımı film, Frankenstein'ın doğuşunu anlatırken aslında romanın yazarı olan genç bir kadının kendi hayatını nasıl kurguladığını da gözler önüne seriyor. Haifaa Al-Mansour'un yönetmen koltuğunda oturduğu drama, 1814'te geçiyor; Mary Godwin'in romantik şair Percy Bysshe Shelley ile tanışıp evden kaçtığı, İngiltere'den İsviçre'ye uzanan günlerine odaklanıyor. Elle Fanning'in canlandırdığı Mary, henüz 17 yaşındayken dönemin kurallarına aldırmadan kendi yolunu çizmeye çalışıyor. Douglas Booth, Maisie Williams, Bel Powley ve Stephen Dillane gibi isimler de kadroyu tamamlıyor.

Film romantik bir dönem hikayesi gibi başlasa da tonu çabuk ağırlaşıyor. Alkol taşkınlıkları, ani öfke patlamaları, bir tecavüz girişimi, kaybedilen bir çocuk ve intihar düşüncesi... Al-Mansour bu karanlığı süslemeden, ama Mary'yi de kurbanlaştırmadan anlatıyor. Asıl mesele şu: Frankenstein fikri, yarı uyanık bir kabusun ardından gelen o tuhaf anda doğuyor. Gerçi film bu anı bir "ilham patlaması" olarak değil, yaşanmış acıların birikimi olarak kurmayı deniyor. Yalnız kalan, yazmaya mecbur kalan bir kadının hikayesi bu biraz da.

Cenevre gölü kıyısındaki o meşhur yaz gecesi, filmde bir yazarın kendi canavarını yaratmasından çok, çevresindeki insanların onu nasıl yıprattığıyla ilgili. Biyografi türünün sıkıcı kronoloji tuzağına tamamen düşmüyor; ne var ki bazı yerlerde dönemin edebiyat çevresine fazla yaslanıyor. Yine de Fanning'in sessiz inatçılığı filmin taşıyıcı gücü oluyor. Karanlık bir odada yazılanların, dışarıdaki fırtınadan daha güçlü olduğunu hatırlatan bir yapım.