Miséricorde

Miséricorde, 2024 yılında Alain Guiraudie imzasıyla çekilen bir kara komedi. Jérémie, yani Félix Kysyl’in canlandırdığı karakter, eski patronu olan köy fırıncısının cenazesine katılmak için memleketi Saint-Martial’e döner. Fransa’nın Occitanie kırsalında, dağlık bir köyde geçiyor hikaye; mevsim sonbahar. Dul eşi Martine (Catherine Frot) onu birkaç gün misafir etmeyi önerir, Jérémie de kalışını uzatmaya karar verir. İlk bakışta sıradan bir cenaze ziyareti gibi görünen şey, gizemli bir kaybolmayla birlikte tuhaf bir hal alır. Tehditkar bir komşu, niyeti pek de belli olmayan bir papaz… Jean-Baptiste Durand da bu garip köy tablosunda yerini alıyor.

Guiraudie burada tanıdık sularda yüzüyor. Gerilimle gündelik hayatın absürtlüğünü yan yana koymayı seviyor, bunu biliyoruz. Ne var ki Miséricorde’un ayrı bir yeri var: yönetmenin 1000 sayfalık ikinci romanı Rabalaïre ile benzer karakterleri ve olay örgülerini taşıyor. Yani edebi ve sinematik işlerinin bu kadar net kesiştiği ilk film olarak değerlendiriliyor. Açıkçası bu, filmin dokusuna da yansıyor; karakterler sanki sayfadan çıkıp gelmiş gibi, ama sahne diline de fazlasıyla oturmuş.

Köyün dar çevresi, dedikodu ve sessizlik üzerine kurulu bir psikodram. Kimse doğrudan konuşmuyor, herkes birbirini izliyor. Stranger by the Lake’in soğuk gerilimini andıran anlar var, ama mizah da eksik değil. Karanlık, ama gülümseten bir karanlık bu. Sonbahar ışığında geçen bir hikayede, bir kaybolmanın ardından herkesin biraz daha garipleştiğini izlemek tuhaf biçimde keyifli.