Mutlu Son

Mutlu Son, 2017 yapımı bir Michael Haneke filmi. Adına bakıp aldanmayın; buradaki mutluluk en fazla bir aile fotoğrafında donup kalmış bir poz gibi. Kuzey Fransa'nın Calais kentinde yaşayan varlıklı Laurent ailesinin etrafında dönüyor hikaye. Annenin gizemli bir şekilde hastaneye kaldırılması, 12 yaşındaki Eve'in aileye katılmasıyla birleşince, o görünürdeki rahat burjuva hayatı yavaş yavaş çatlamaya başlıyor.

Kadroda Isabelle Huppert, Jean-Louis Trintignant, Mathieu Kassovitz ve küçük yaşta büyük iş çıkaran Fantine Harduin var. Gerçi Haneke'nin Amour'undan tanıdık yüzler görmek ayrı bir his; Huppert ile Trintignant yeniden bir arada, üstelik Trintignant yine Georges adlı bir karakterle karşımızda. Yönetmen bu kez de kamerasını mesafeli tutuyor, ailenin sakladığı sırları ve hiç bitmeyen sorunlarını kara mizahın soğuk ışığında izliyor. Rahatsız edici ama gülümseten anlar var; ikisi çoğu zaman aynı sahnede.

Haneke burjuva hayatın cilalı yüzeyini keskin, ironik bir dille kazıyor. Duygular bastırılmış, bakışlar kaçamak, ekranlarla çevrili bir sessizlik hakim. Mutlu son ne ailede ne de filmde aranacak bir şey; onun yerine geriye o soğuk ama tanıdık portre kalıyor.