Nefes Al

Breathe 2017 yapımı bir film; Andy Serkis'in yönetmenlik koltuğuna ilk oturuşu. Başrollerde Andrew Garfield ve Claire Foy var. Gerçi filmin asıl çıkış noktası biraz daha kişisel: yapımcı Jonathan Cavendish, kendi anne babasının hikayesini anlatıyor burada.

Robin Cavendish 28 yaşında çocuk felci teşhisi alır ve boynundan aşağısı felç olur. Nefes almak için makineye bağlı yaşamak zorunda kalır. Eşi Diana onu hastaneden çıkarıp eve taşır. İkisi birlikte oğullarını büyütür, hayatı dolu dolu sürdürmeye çalışır ve diğer çocuk felci hastalarına destek olur. Film 1950'lerin İngiltere'sinde geçiyor; Kenya ve İngiltere kırsalına, oradan İspanya'ya uzanan bir yolculuk da var işin içinde.

Hikaye duygusal ama sürekli ağlatma peşinde değil. Yer yer mizah da var; Robin'in etrafındakilerle kurduğu o inatçı, bazen şakacı ilişki filmin tonunu yumuşatıyor. Ne var ki ağırlık merkezi hep aynı yerde: bir insanın makineye bağlı olsa da kendi hayatının kontrolünü eline alma çabası. Serkis kamerasını büyük jestlerden çok küçük anlara yakın tutuyor; bir bahçe, bir tekerlekli sandalye, bir bakış.