New York, New York

New York, New York 1977'de vizyona girdiğinde Martin Scorsese'nin kariyerinde alışılmadık bir duraktı. Müzikal, dram ve romantizmi aynı potada eriten film, İkinci Dünya Savaşı'nın sona erdiği günlerde New York'ta yolları kesişen iki müzisyeni anlatıyor: hırslı saksofoncu Jimmy Doyle (Robert De Niro) ve sesiyle gelecek vaat eden şarkıcı Francine Evans (Liza Minnelli). Aralarında hızla alevlenen tutkulu bir ilişki başlar. Sahneler büyüdükçe, kariyerler yükseldikçe işler karışır.

Film boyunca müzik bir fon değil, karakterlerin birbirine tutunma ve birbirinden kopma biçimi. Jimmy'nin dik başlılığı ile Francine'in kendi yolunu çizme isteği aynı sahneye sığmamaya başladığında, hikaye evliliğin o bildik çatlaklarına kayıyor. Ne var ki anlatımda melankolik bir hava hep baskın; parlak ışıkların altında bile bir burukluk var. Scorsese'nin yarı müzikal olarak tanımlanabilecek yaklaşımı, coşkulu sahnelerle sessiz kırılmaları yan yana getiriyor.

Filmin adı, John Kander ve Fred Ebb'in yazdığı, Frank Sinatra'nın 1980'de seslendirdiği aynı adlı şarkıyla anılıyor. Yönetmenin kestiği Happy Endings bölümü ise yıllar sonra yönetmen kurgusunda yerine döndü. Gerçi bu, filmin kendi içindeki o ikircikli havayı pek değiştirmiyor; kapanışta akılda kalan şey, iki insanın birbirini hem çekip hem itmesi.