Ni le ciel, ni la terre 2015 yapımı bir Clément Cogitore filmi. Afganistan'da, 2014 yılında geçiyor. Yüzbaşı Antarès Bonassieu (Jérémie Renier) ve ekibi, askerlerin geri çekilmesi yaklaşırken Pakistan sınırındaki Wakhan Vadisi'nde gözetleme görevine atanıyor. İşler sakin başlıyor sayılır. Sonra kontrol elden kayıp gidiyor.
Bir gece, karanlıkta askerler gizemli biçimde kaybolmaya başlıyor. Ne bulutların üstünde bir açıklama var ne de yerde. Cogitore bu belirsizliği bir gerilim aracı olarak kullanıyor; savaş filmi beklentisiyle gelen seyirciyi metafizik bir korkunun içine bırakıyor. Swann Arlaud, Kévin Azaïs ve Finnegan Oldfield'in eşlik ettiği kadro, vadinin kuşatıcı sessizliğinde giderek yalnızlaşan bir grubu canlandırıyor.
Gerçi film ilk uzun metraj denemesi olarak dikkat çekmiş. Fransız Eleştirmenler Birliği onu 2015'in En İyi Fransız İlk Filmi seçmiş, 68. Cannes Film Festivali'nde (Eleştirmenler Haftası) Gan Foundation Dağıtım Desteği Ödülü'nü almış. Yönetmenin derdi savaşın gürültüsünden çok, insanın kendi sınırlarının ötesindeki boşlukla yüzleşmesi gibi duruyor.