Oksijen

Oksijen 2021 yapımı bir Alexandre Aja filmi; bilimkurgu ve gerilimi aynı kapalı kutuda buluşturuyor. Mélanie Laurent, Mathieu Amalric ve Malik Zidi'nin yer aldığı hikaye, hava geçirmez bir tıbbi kriyojenik ünitede uyanan genç bir kadının etrafında dönüyor. Kadın kapana kısıldığını ve oksijenin hızla azaldığını fark eder, ama daha kötüsü var: kim olduğunu da hatırlamıyordur. MILO adlı gelişmiş bir yapay zekanın yardımıyla dış dünyayla bağlantı kurmaya ve geçmişine dair izler aramaya başlar. Oksijen tükenirken bu kabusun tek çıkış kapısı, hafızasını geri kazanmak.

Film boyunca mekan neredeyse hiç değişmiyor; dar bir ünitenin içinde, gece 2 civarında geçen bir zaman dilimi ve sesli iletişimle kurulan bir dış dünya var. Bu klostrofobi tesadüf değil. Senaryo COVID-19 pandemisinden önce yazılmış, çekimler ise karantina döneminde yapılmış. Uzun süreli izolasyonun kaygısı ister istemez sinmiş. Aja da bu baskıyı seyirciye hissettirmeyi biliyor; nefes almak bile bir eylem haline geliyor.

Gerilim doğrudan oksijen göstergesinden geliyor. Sayaç düştükçe film de sıkışıyor. Buried gibi tek mekanda geçen yapımlarla aynı damardan besleniyor, ama burada hafıza meselesi işin içine giriyor ve soru değişiyor: kadın dışarı çıkmayı mı istiyor, yoksa önce kendini mi bulması gerekiyor? Aja'nın yaklaşımı seyirciyi cevaplardan çok sorularla baş başa bırakıyor.