Papá, soy una zombi

Papá, soy una zombi 2012 yılında Joan Espinach ve Ricardo Ramón imzasıyla çekilmiş bir animasyon. Türlerine bakınca komedi ile korkunun aynı sepete girdiğini görüyorsunuz; fantastik öğeler de cabası. Dixie'nin hikayesi burada başlıyor: Ailesinin boşanması onu iyice içine kapatmış, goth görünümü yüzünden okulda ona "Zombi" diyorlar. Bir fırtına gecesi ormana kaçarken dal çarpıp bayılıyor ve uyandığında kendini bir mezarlıkta, gömülü halde buluyor. Artık gerçekten bir zombi.

Ölüler diyarında tanıştığı yeni arkadaşlar hikayeye renk katıyor. Dixie'nin tek derdi eski hayatına dönebilmek; bunun için de Azoth efsanesinin izini sürüyor. Paula Ribó, Núria Trifol ve Ivan Labanda'nın seslendirdiği karakterler bu tuhaf yolculuğa eşlik ediyor. Yönetmenlerin tercihi ilginç: korku öğelerini sevimli bir animasyon diline yedirmişler, çocukları ürkütmeden ölüm fikrine dokunduruyorlar.

Gerçi senaryo yer yer tanıdık gelecek, ergenlik sıkıntısıyla ölüler ülkesi arasında kurulan paralellik fazla zorlanmadan ilerliyor. Tim Burton'ın La novia cadáver'ını hatırlatan bir havası var ama daha sıcak, daha gündelik bir yerden konuşuyor. Açıkçası Dixie'nin o kasvetli halinden sıyrılıp arkadaş bulması, filmin en sahici tarafı.