Plastic Disasters

Plastic Disasters 2006 yapımı bir belgesel; ama adından da anlaşılacağı gibi, estetik ameliyatın parlak vaatlerinin değil, ters gittiğinde geride kalan enkazın peşinde. Kate Davis ve David Heilbroner'in yönettiği film, üç ayrı ameliyat vakasını merkeze alıyor. Lucille Iacovelli, Mona Alley, Robert Alley, Tony Bernardo ve Paul Nassif'in yer aldığı yapım, dram türüne de selam çizen bir tonla ilerliyor; çünkü burada konuşanlar sadece hastalar değil, hayatlarının bir kısmını kaybetmiş insanlar.

Film üç hikayeyi paralel biçimde takip ederken ameliyathane görüntülerini, ailelerin eski ev videolarını ve sonradan çekilmiş röportajları bir araya getiriyor. Sonuçların ne kadar yıkıcı olabileceğini anlatmak için ajitasyona kaçmıyor; daha çok insanların beklentileriyle gerçekler arasındaki mesafeye bakıyor. Her yıl milyonlarca insanın daha iyi görünmek için bu yola çıktığını hatırlatan film, işlerin ters gitmesi halinde yaşanan hayal kırıklığını oldukça yalın bir dille aktarıyor. Yönetmenlerin yaklaşımı belgesel ile dram arasında bir yerde duruyor; ne soğuk bir rapor ne de duygu sömürüsü.

Aslında filmin asıl derdi estetik cerrahiyi topyekun mahkum etmek değil; o kararı veren insanların hikayesine kulak vermek. Üç vaka üzerinden kurulan anlatı, zaman zaman tekrar ediyor gibi görünse de merak duygusunu ayakta tutmayı biliyor. Gerçi bu tür yapımlarda beklenen o keskin sonuç cümlesi burada yok; daha sessiz, daha içeride kalan bir his bırakıyor.