Rahat Bir Nefes

Rahat Bir Nefes, 2018 yapımı bir İzlanda filmi. Yönetmen koltuğunda Ísold Uggadóttir var; bu, onun ilk uzun metrajlı işi. Başrollerde Kristín Þóra Haraldsdóttir, Babetida Sadjo ve Patrik Nökkvi Pétursson yer alıyor. Tür olarak drama diye geçiyor ama altını biraz daha inceltmek gerekirse sosyal gerçekçi bir çizgide duruyor.

Hikaye İzlanda'nın Reykjanes yarımadasında ve Keflavík çevresinde geçiyor. İzlandalı bir anne ile Gine-Bissau'lu bir sığınmacı kadının yolları beklenmedik bir anda kesişiyor. İkisi de hayatlarını bir türlü rayına oturtamıyor; biri borçlar ve çocuk sorumluluğuyla boğuşurken diğeri sığınma sürecinin belirsizliğiyle uğraşıyor. Aralarında yavaş yavaş hassas bir bağ oluşuyor. Ne var ki bu bağ kolay bir dostluk hikayesine dönüşmüyor; şartlar her adımda işi zorlaştırıyor.

Tonda melankoli var, ama bunaltıcı değil. Film soğuk bir coğrafyada geçmesine rağmen iki kadının sessiz dayanışması üzerinden ısıtıyor anlatısını. Açıkçası Uggadóttir'in kamerası manzarayı süs olarak kullanmıyor; rüzgar, sis, boş yollar karakterlerin iç halini tamamlıyor. Sundance'te Dünya Sineması Dram dalında en iyi yönetmen ödülünü, Göteborg'da da FIPRESCI ödülünü almış olması bu ilk filmin ne kadar sağlam durduğunu gösteriyor. Ken Loach ya da Dardenne kardeşlerin diline yakın duran bir anlatım bekleyebilirsiniz; gerçi burada odak daha çok iki kadın arasındaki o kırılgan bağ üzerinde.