Safkan

Thoroughbreds 2018 yılında Cory Finley'nin ilk uzun metrajı olarak çıktı karşımıza. Connecticut'ın sakin banliyösünde geçen hikaye, çocukluk arkadaşı Lily ve Amanda'nın yıllar sonra yeniden bir araya gelmesiyle başlıyor. Amanda'nın duygu dünyasına dair ciddi bir sorunu var; Lily ise bunu fark etmiş ama pek de rahatsız olmuş sayılmaz. İkisi arasındaki soğuk ve tuhaf bağ, Lily'nin baskıcı üvey babası Mark'a yönelik bir plana dönüşür. İşi halletmesi için bölgenin serserilerinden Tim'e giderler.

Film bir drama gibi açılıyor ama kara mizahın o rahatsız edici yerinde duruyor çoğu zaman. Psikolojik gerilim dozu ise diyalogların içine sinsice yerleşmiş. Anya Taylor-Joy ve Olivia Cooke'nin karşıtlığı filmin motoru adeta; biri buz gibi hesaplı, diğeri tuhaf bir sakinlikle ürkütücü. Anton Yelchin'in Tim rolü ise ayrı bir yerde duruyor. Onun son rolü olduğunu bilmek, sahnelerine ister istemez başka bir gözle bakmanıza neden oluyor.

Finley'nin anlatımı gösterişsiz. Uzun planlar, sessizlikler ve keskin diyaloglarla ilerliyor. Heathers ya da Les Diaboliques gibi isimler akla geliyor elbette; gençlik, suç ve ahlaki kayıtsızlık aynı rafta duruyor. Ne var ki film kendi tonunu bulmakta gecikmiyor. Sonunda geriye, iki gencin birbirini nasıl kolayca karanlığa çektiğine dair soğuk bir his kalıyor.