Son Aşk

Son Aşk 2019 yılında Benoit Jacquot'nun yönetmenliğinde çekilmiş bir drama ve tarih filmi. 1763'te Paris'ten sürgün edilen Casanova'nın Londra'ya varışıyla açılıyor. Vincent Lindon'un canlandırdığı bu ünlü çapkın, artık gençlik yıllarındaki o hızda değil; ama alışkanlıkları hala yerinde. Derken Marianne de Charpillon çıkıyor karşısına. Stacy Martin'in oynadığı genç bir fahişe. Casanova öyle bir tutuluyor ki diğer kadınları aklından silip atıyor. Ne var ki Marianne sürekli kaçıyor ondan. Üstelik bir de meydan okuma bırakıyor ortaya: "Beni ancak bana arzu duymayı bırakırsan elde edersin." Tuhaf bir denklem. Arzuladıkça uzaklaşan bir kadın, arzudan vazgeçince yaklaşan bir ihtimal.

Jacquot bu malzemeyi alışıldık bir dönem filmi kalıbına dökmüyor. Londra'nın 18. yüzyıl atmosferi fon olarak duruyor ama asıl mesele arzunun kendisi. Kim kimi elde ediyor, kim kime teslim oluyor, bunun etrafında dolaşan melankolik bir anlatım var. Valeria Golino, Julia Roy ve Nancy Tate de kadroda; filmin kadın karakterleri Casanova'nın etrafında dönen figüranlar olmaktan çıkıp hikayenin gücünü eline alıyor yer yer.

Gerçi Lindon'un Casanova olarak seçilmesi ilk bakışta şaşırtıcı. Yakışıklı çapkın klişesine pek uymuyor adam. Ama zaten film de o klişeyle derdi olan bir yerden bakıyor galiba. Lindon ile Jacquot burada beşinci kez bir araya gelmiş; aralarındaki alışkanlık performansa da yansıyor, sanki uzun süredir tanıdığınız birinin hikayesini dinliyormuş gibi bir yakınlık var.

Casanova'nın adı hala bir efsane; film ise o efsanenin arkasındaki yorgun adamı gösteriyor.