Son Konser

Son Konser, 2012 yapımı bir Yaron Zilberman filmi. Drama ve müzik türlerini aynı rayda buluşturuyor; ama asıl derdi müzikten çok, insanların bir arada kalma meselesi. Dünyaca ünlü bir yaylı çalgılar dörtlüsü, 25. yıl dönümü konserine hazırlanırken sevilen çellistlerinin hastalandığını öğrenir. Bu haber grubun geleceğini belirsizliğe sürükler. Yıllardır bastırılan duygular, çarpışan egolar ve kontrolsüz tutkular, dostluk sandıkları uyumu yavaş yavaş aşındırmaya başlar.

Philip Seymour Hoffman, Christopher Walken, Catherine Keener, Mark Ivanir ve Imogen Poots'un taşıdığı hikaye New York'ta geçiyor; konser öncesi o tuhaf bekleme döneminde. Filmin dörtlüsünün kadın-üç erkek yapısı Takacs Quartet'ten esinlenmiş. Daha da ilginci, oyuncular enstrüman çalmayı öğrenmiş; Attacca Quartet'in Beethoven'ın 14. Yaylı Çalgılar Dörtlüsü'nü çalışma süreci de belgelenmiş. Yani perdede gördüğünüz ellerin bir kısmı gerçekten çalışmış ellerdi.

Gerçi film bir konser belgeseli değil. Kırılgan bir denge üzerine kurulu, melodramatik yanı ağır basan bir hikaye anlatıyor. Zilberman'ın yaklaşımı sakin; sanki kuliste durup provanın bitmesini bekliyorsunuz. Hastalık burada sadece bir olay değil, herkesin kendi payını yeniden hesapladığı bir ayna gibi.