Son Metro

Son Metro, François Truffaut'nun 1980 tarihli filmi; drama, romantik ve savaş türlerini aynı hikayede buluşturuyor. Paris, Eylül 1942. Şehir Nazi işgali altında. Yahudi tiyatro yönetmeni Lucas Steiner, şehirden kaçmak yerine kendi tiyatrosunun kilerinde saklanmayı seçer. Karısı Marion hem tiyatroyu ayakta tutmaya hem de yeni oyunu sahnelemeye çalışır. Bu sırada genç aktör Bernard Granger ile aralarında bir yakınlaşma başlar. Catherine Deneuve, Gérard Depardieu, Jean Poiret ve Heinz Bennent'in başrollerde olduğu film, işgal altındaki Paris'in bunaltıcı havasını hümanist bir bakışla anlatıyor.

Truffaut'nun bu hikayeye yönelmesinin arkasında ilginç bir okuma alışkanlığı var. İşgal yıllarında Paris'teki on beşten fazla tiyatronun kadınlar tarafından yönetildiğini öğrenmiş ve Marion karakterini tam da buradan yola çıkarak yaratmış. Gerçi film bunu bir tez gibi sunmuyor; sadece o dönemin gündelik işleyişine sessizce yerleştiriyor. Kilerde saklanan bir kocanın varlığı, sahnede sergilenen oyun ve dışarıdaki işgal bir arada ilerlerken gerilim hiç yükselmiyor gibi görünse de alttan alta hep orada.

Marion'un tiyatroyu döndürme çabası ile Bernard'la yakınlaşması arasındaki denge, filmin en dikkat çekici yanı. Teselli mi, direniş mi, yoksa ikisi birden mi — Truffaut bu soruyu açık uçlu bırakıyor. Karanlık bir dönemin içinden geçen insanların küçük kararları, büyük laflardan daha çok şey söylüyor.