Sürü

Sürü, Just Philippot imzalı, Fransa kırsalının sessizliğini ağır bir tekinsizlikle bozan bir yapım. 2020 yılında Cannes Film Festivali seçkisinde kendine yer bulan ancak pandemi engeline takılan film, aslında merkezine oldukça sade bir çaresizlik hikayesi alıyor. Suliane Brahim ve Sofian Khammes’in canlandırdığı karakterlerin dünyasında, maddi darboğazdan çıkış yolu olarak görülen çekirge üretimi, zamanla tuhaf bir saplantıya evriliyor.

Böceklerin kanla beslenmeye başlamasıyla yükselen bu gerilim, aslında toprakla bağını yitiren modern insanın doğa karşısındaki acizliğini fısıldıyor. Korku ve dram türlerini harmanlayan yapım, görsel olarak oldukça karanlık ve kasvetli bir atmosfer kuruyor.

Açıkçası, insanın hayatta kalma içgüdüsünün nasıl kendi yıkımını hazırlayabileceğini izlemek, film boyunca tedirgin edici bir merak hissi bırakıyor. Acid veya The Birds gibi filmlerde gördüğümüz o doğanın insanı köşeye sıkıştırdığı anlar, burada biraz daha kişisel bir aile dramı üzerinden işleniyor. Yönetmenin, kırsal yaşamın huzurunu böcek kanatlarının uğultusuyla nasıl gölgelediğine bakmak yeterli.