Veba

The Plague 2003 yazında, bir erkek su topu kampında geçiyor. Yönetmen Charlie Polinger, kamptaki hiyerarşiyi ve çocukların kendi aralarında kurduğu o acımasız düzeni mercek altına alıyor. Merkezde on iki yaşındaki Ben var; sosyal kaygıları olan, kalabalığın içinde silik kalmayı seçen bir çocuk. Kampın alışkanlık haline gelmiş bir geleneği onu, "Veba" diye anılan dışlanmış bir çocuğun peşine takar. Oyun gibi başlayan şey, kısa sürede nerede bittiğini kestiremediğiniz bir baskıya dönüşüyor. Joel Edgerton başrolde; Everett Blunck, Kayo Martin ve Kenny Rasmussen de kadroda.

Polinger'in ilk uzun metrajı. Filmin prömiyeri 2025 Cannes Film Festivali'nde Un Certain Regard bölümünde yapıldı. Gerçi festival etiketi tek başına bir şey anlatmaz; asıl mesele, yönetmenin çocuk oyunlarındaki masumiyet görüntüsünün altını nasıl eşelediği. Ben, vebalı çocukla arkadaşlık ettiği için zorbalığa maruz kalıyor ve buna direnmeye çalışıyor. Oyunla gerçek arasındaki çizgi her sahnede biraz daha siliniyor. Ben de şakanın ardında gerçek bir şey saklanıyor olabileceğinden korkmaya başlıyor.

Drama ve gerilimi aynı hikayede buluşturan film, karanlık ve gergin bir ton tutturuyor; büyüme hikayesini psikolojik bir baskı altında anlatıyor. Modern "Sineklerin Tanrısı" benzetmesi yapılmış, abartı olabilir. Ama çocukların kendi aralarında kurduğu kuralların ne kadar hızlı sertleştiğini izlemek rahatsız edici bir yer bırakıyor insanda.