Yaz

Yaz, 2018 yapımı bir Kirill Serebrennikov filmi. Adından da anlaşılacağı gibi tek bir yazı anlatıyor: 1981 Leningrad'ı, rock'n'roll'un ve blues'un şehirde yeni yeni dolaşıma girdiği günler. Film biyografi, drama ve müzik arasında salınıyor ama alışıldık bir "genç yetenek yükseliyor" hikayesi değil bu. Viktor, Kino grubunu kurmaya hazırlanan bir müzisyen; bir gün Zoopark'ın lideri Mike Naumenko ile tanışıyor ve hayatı bir anda Mike ile eşi Natasha'nın arasına giriveriyor. Aşk üçgeni denince akla gelen türden bir gerilim beklemeyin; daha çok üç insanın aynı yazı paylaşması, paylaşamaması.

Serebrennikov gerçek ile fanteziyi sürekli birbirine karıştırıyor. Sahneler bazen bir röportaj kaydına, bazen bir klibe, bazen de sadece müziğin kendisine dönüşüyor. Teo Yoo, Roman Bilyk ve Irina Starshenbaum bu geçişlerin içinde kaybolmadan duruyor. Müzik burada fon değil, filmin omurgası; bir şarkının nasıl doğduğunu izlerken dönemin ruhu da yavaş yavaş beliriyor. Gerçi o ruh hiçbir zaman fazla parlatılmıyor, tozlu ve biraz dağınık kalıyor. Öyle olması iyi.

Filmin kendi hikayesi de az değil. Yapım Cannes'da Altın Palmiye için yarıştı ve en iyi müzik ödülünü aldı. Serebrennikov ise filmi ev hapsindeyken kurgulamış. Bu bilgi filmi izlerken aklınızın bir köşesinde duruyor ister istemez; özgürlük teması bir anda daha somut bir yerden okunuyor. Yaz, bir dönemin portresini çizerken nostaljiye teslim olmuyor, o dönemi yeniden icat ediyor.