Yırtıcı

Ravenous, 1999 yılında Antonia Bird’ün yönetmenliğinde çekilmiş, türünü kolay kolay bir kalıba oturtamayacağınız bir film. Guy Pearce, Robert Carlyle ve David Arquette’in başrollerinde olduğu yapım, 1840’ların Kaliforniya’sında, Sierra Nevada dağlarının ıssız bir köşesindeki askeri karakolda geçiyor. Yüzbaşı John Boyd ve birliği, karlı bölgede mahsur kalan bir grup hakkında ürkütücü bir hikaye anlatan yaralı bir yabancıya yardım eder. İddiaları doğrulamak için vahşi doğaya çıktıklarında ise işler iyice karanlık bir hal alır ve karşılarına sadist bir yamyam çıkar.

Film buradan itibaren western kalıplarını kullanır gibi yapıp onları sürekli bozuyor. Kara mizahla gerilim iç içe geçiyor; zaman zaman güldüğünüz bir sahnenin hemen ardından rahatsız edici bir görüntüyle baş başa kalabiliyorsunuz. Açıkçası tonu herkese göre değil. Gerçi senaryonun ne yaptığını bilerek ilerlediğini hissettiren bir tarafı da var: Donner Party faciasından ve gerçek hayattaki “Colorado Cannibal” Alfred Packer’dan parçalar alıp bunları tek bir hikayede birleştiriyor. Yamyamlık burada sadece bir korku öğesi değil, manifest destiny fikrine getirilmiş sert bir eleştiri olarak da işliyor.

Bird’ün anlatımı seyirciyi rahat bırakmıyor; ritmi düzensiz, atmosferi soğuk ve mesafeli. Pearce’ın içine kapanık Boyd’u ile Carlyle’ın karizmatik ama tekinsiz yabancısı arasındaki gerilim filmin taşıyıcı unsuru. İzledikten sonra aklınızda en çok kalan şeyin hangi sahne olduğunu kestirmek zor, ama o soğuğun ve açlığın hissi bir süre peşinizi bırakmıyor.