Yürekten Sevmek

Yürekten Sevmek 2016 yapımı, adı romantik komedi diye anılan ama işin içine laboratuvar, penguen geni ve bir tutam bilim fantazyası karışınca türün kalıplarından rahatça sıyrılan bir Fransız filmi. Yönetmen Marie Madinier, ilk uzun metrajında Profesör Quignard ve ekibinin peşine takıyor bizi: Adamlar penguenlerin ürettiği PPM denen bağışıklık proteinini izole edip Nobel'i hedefliyor. Laboratuvarın sessiz, çekingen doktora öğrencisi Christophine ise hocasına gizliden gizliye tutulmuş durumda. Aklına gelen çözüm pek akıllıca değil doğrusu. Araştırmayı hızlandırmak ve bir yandan Quignard'a yaklaşmak için kendine penguen genomu enjekte ediyor.

Filmin mizahı bu tuhaflıktan besleniyor. Guillame Canet'in Quignard'ı kendi işine gömülmüş, etrafındaki insanları pek görmeyen bir bilim insanı; Charlotte Le Bon'un Christophine'iyse izlerken hem gülümsetiyor hem de yer yer içten bir acıma uyandırıyor. Patrick d'Assumçao da ekibin kadrosunda. Gerçi senaryonun bilim tarafı gerçekçi olmaktan çok masal tarafına yakın duruyor; Madinier'nin derdi zaten laboratuvarın soğukluğuyla bu kadının içindeki sıcaklığı yan yana koymak. La Fémis mezunu yönetmen, senaryoyu yazarken Mankiewicz ile Lubitsch'in filmlerinden esinlendiğini söylüyor. Bu da açıkçası filmin tonunda hissediliyor. Kelime oyunları, sakar durumlar, duyguların zarifçe askıya alınışı.

Ne var ki her şey o ilk yarım saatin enerjisiyle gitmiyor. Bir noktadan sonra dönüşümün komikliği yerini daha sakin bir kabullenmeye bırakıyor; hikaye o zaman asıl meselesine, yani bir insanın kendini başka bir canlıya dönüştürerek görünmez olma çabasına yaklaşıyor. İşin garip tarafı, bu absürt önermeden gayet insani bir yalnızlık manzarası çıkıyor. Filmin adı da bu yüzden belki biraz yanıltıcı; sevmek burada daha çok kendini fark ettirme çabası olarak karşımıza çıkıyor.